HEYBEMİZDE KELİMELER

“üsküdarlıyım, babam boyabatlı, seni seviyorum, iddiasına var mısın?” istanbullu kitabını, yalnız geçirdiğim ikindiüstülerinde büyük bir şevkle, bir dostla muhabbet ediyormuş gibi okudum. zaman zaman yazarla hasbihâl ettim zaman zaman da yazarla birlikte ben de istanbul hasretliği çektim. istanbullu olmasam da böyle böyle istanbul özlemimi giderdim. metin eloğlu hem şairdir hem de ressam. bu vasıfların da üstünde o bir sanatkârdır. ömrünü elinin emeğiyle yaptığı resimleri satarak geçirmiştir. istanbulludur. modern türk şiirinin doruk şairidir, hayatını şiiri uğrunda yaşamıştır. eloğlu’nun şiirlerindeki keşmekeşliğin hikâyelerine de sirayet ettiğini görmek bir okuyucu olarak beni memnun etti. kitap 25 farklı hikâyeden müteşekkil. yayına hazırlayan turgay anar kitaba yazdığı mukaddimede eloğlu’nun üslubu hakkında şunları söylüyor: “Hemen her anlamda “kendi kalmayı” tercih etmiş, kendi kalarak asıl davası olan dili işleme, temizleme, genişletme, arıtma yolunda çalışmalar yapmıştır. Belk...

Güneş batıyor, ömür bitiyor. Ve akşamın sessizliğine kalıyoruz garip hayatlarımızla. Bir telaşedir sürüp gidiyor ömürlerimizde. Bir nefes sonrasının hesabını bilemezken koca ömrün hesap cetvelini çıkarıyoruz. Günün yorgunluğunu atmak için gönül yorgunluğunu görmezden geliyoruz. Aklımıza getirmemek için unutuyoruz bazı şeyleri. Bazense unutmak istiyoruz unutamadığımız şeyleri. Bir gülümsemenin arkasına saklıyoruz asırlık dertlerimizi. Bir gülümsemenin ardına gizliyoruz bin yıllık melâlimizi. (Keşke bir gülümsemenin getirdiği mutluluğu bir ömür hayatımıza işleyebilsek...) Uzaktan tınılaşan seslerimiz yüzümüzü örtüyor. Bir kisvedir gönül burukluklarımızın üzerini kaplayacak.  Bir muhabbettir, bir bardak çaydır içimizi ısındıracak. Göz yaşlarımızı gizleyecek bir beyaz güldür karanlıkta.  Bir huzur arıyoruz, içimizi sükûnete erdirecek. Bir mutluluk arıyoruz, hüznümüzü dindirecek. Bir sessizlik arıyoruz bunca kalabalığın içinde kendi sesimizi duymak için. Bu âlemde seyrandayız ken...