HEYBEMİZDE KELİMELER

Askerliği ve askerdeki arkadaşını kıymetli bilip beni kitapsız bırakmayan Kırşehirli Mahir Kavun’a ve Yozgatlı Ufuk Türk’e Bozkır, Türklerin kadim yurdu… Bozkırdan göçen Türkler Anadolu coğrafyasında da önce bozkırı yurt edindiler, ilk medreselerini, ilk dergâhlarını bozkıra kurdular. Bozkır o günden bugüne sadece bir coğrafyanın yahut bitki örtüsünün adı değil; insan ilişkilerini, dünyaya bakışı, vatan-millet-din mefhumlarını da içine alan bir kültürel Türk hâl. Yunus Emre’nin, Ahi Evran’ın, Bektaş Veli’nin diz vurup dergâh kurduğu bozkır, bugün aynı ruhu korumaya gayret ediyor. Öyle ki o ruh, sesini ve ahengini Âşık Veysel’de, Neşet Ertaş’ta  buluyor bugün. Orta Asya’daki koşuğun yerini türkü, kopuzun yerini bağlama alıyor ve Türk’ün derdi, tasası bozkırda dile gelmeye devam ediyor. Neydi bozkırın derdi? Neşet Ertaş’ın deyişi ile “Bir ayrılık, bir yoksulluk, bir ölüm…” Mustafa Çiftçi “Bozkırda Altmışaltı”da Yozgat özelinde bütün bir bozkırı anlatıyor. Yozgatlı olan ya...

Evvela bir dostun yazısında, sonra da başka bir dost ile muhabbet ederken rasgelmiştim ismine. Bu abi, Anadolu'nun Yozgat vilayetinde memleket hikayeleri derliyor, dört bucağına dağıtıyordu. Hemen hemen herkesin başından, yanından, yakınından geçmiş olan gurbet, yoksulluk, ayrılık ve tabi ki sevda hikayelerini anlatıyordu kitaplarında. Dedim ya birkaç defa ismine rastlamıştım amma henüz kitaplarını elime alıp da sayfalarını karıştırmak nasip olmamıştı o zamana kadar. Anadolu hikâyeleri yazanlara karşı gezip görmedikleri, eğilip dokunmadıkları, sesine kulak verip dinlemedikleri bir hikâyeyi, yazmış olmak için yazdıklarını düşünerek bir önyargı besliyordum. Bu sebeple de tanıyıp bildiğim birkaç isim dışındaki kişilerin kitaplarını okumaktan imtina ediyordum. Necip Fazıl Edebiyat Ödülleri'nde yaptığı o mütevazi konuşmasını bir vesile izledikten sonra Mustafa Çiftçi'nin bu güruhtan olamayacak kadar içli bir yüreği göğsünde taşıyor olduğuna kanaat getirerek okumaya karar ver...